Во време кога за многумина домот е место на топлина, сигурност и љубов, за едно семејство од нашата земја, домот е само една мала, созидана соба. Една соба во која се сместени сите нивни соништа, сите нивни стравови и целата нивна борба за утрешниот ден.
Без кујна. Без тоалет. Без вода, без основни услови за достоинствен живот. Само еден стар шпорет, два кревети и ѕидови што едвај ги штитат од студот, дождот и суровата реалност. Во тие нехумани услови живеат три мали дечиња. Три невини души, три пара очи полни надеж, кои не бараат многу од животот. Не сонуваат скапи играчки. Не посакуваат луксуз. Нивната најголема желба е едноставна –
топол дом, чист кревет и доволно храна за да не легнат гладни. Понекогаш, нивната најголема желба не е нова облека, не е велосипед, не е игра. Туку само едно парче леб, топол оброк и ноќ помината без студ. Секое утро го започнуваат со истото прашање – дали денес ќе има парче леб Нивните детски насмевки се скриени зад студените ѕидови, а нивната игра е заменета со тишина, чекање и надеж дека некој ќе ја слушне нивната приказна. Родителите, иако скршени од животот, секој ден водат тивка и тешка битка за да им обезбедат барем минимум достоинство. Мајчините очи секој ден кријат болка, а татковата тишина зборува за беспомошноста
кога љубовта е голема, а можностите премали. Но кога животот ќе ги стави луѓето на самиот раб, тогаш се појавува човечноста. „Срце на дланка“ денес ја отвора вратата на ова скромно живеалиште, за да ја покаже суровата вистина, но и големата сила на едно семејство кое, и покрај сè, не ја губи надежта. Ова е приказна што боли. Приказна што потсетува колку малку е потребно за некому да му го промениме животот. Приказна за три мали срца кои денес чекаат повеќе од помош – чекаат шанса за подобро детство. Јагутка Лазова беше млада, полна со соништа… но животот ѝ подготви нешто сосема друго. Се омажи… и се најде во свет полн со страв и болка.
Години поминати во малтретирање, во тишина што ги крши срцата години кога секој ден беше борба за воздух, за достоинство, за живот. Сега е далеку од него.Но смее да го види својот син, своето прво чедо . Но секој ден, се моли да ја побара кога ќе наполни 18 години. Моли за еден прегратка, за збор, за мигови што животот им ги украде Синот, уште мал, со очи полни надеж, не знае сè уште дека мајката се моли за него. Секој ден е сон – денот кога ќе се најдат повторно, денот кога ќе можат да зборуваат, да се гушнат, да ги надополнат сите изгубени мигови. Ова е приказна за разделба, за чекање и за неизмерна љубов. Приказна за мајка и син, кои не ја губат вербата дека вистинската љубов секогаш наоѓа пат. Таа ги раѓа своите деца под кирија во станови што не се дом, во места што не нудат топлина, сигурност или надеж. Секој ден е борба за основното – за храна, за облека, за мирен сон. Едното од нејзините деца расте во шатор… под отворено небо, со студот и дождот како постојан придружник. Секој здив е потсетник дека животот понекогаш е суров, секој ден е нов предизвик, а секоја насмевка е мала победа. Но мајката и таткото овој пат не се предава. Секој ден, секоја солза и секоја тешкотија ја носат со неа сонот за подобро утре. Со љубовта како единствено оружје, таа продолжува да се бори,
да ги заштитат своите деца, да им даде барем дел од детството што го заслужуваат. И, чекор по чекор, животот им отвора врати. Од бездната на стравот и несигурноста, тие почнуваат да создаваат свој свет. Една соба, скромна, но нивна. Соба каде што нема студ, каде што нема глад, каде што насмевките не се скриени зад тишина и страв. Соба која ја носи надежта дека утрешниот ден може да биде подобар. Ова е приказна за борба, за упорност, за неизмерна љубов и човечност. Приказна за мајка и деца кои, и покрај суровоста на животот, успеваат да создадат свој дом, место каде што соништа може да растат, а срцата да бидат слободни. Арда прозборува многу доцна, не затоа што не сака, туку затоа што зборовите го чекаат вистинскиот миг. Арда е скромен, повеќе отколку што светот обично гледа. Не бара ништо, не посакува скапи играчки, не гледа кон она што нема. И покрај тоа што нема материјални нешта, нема ништо што му недостасува. Секоја насмевка на Арда, секој гест, секој негов поглед носи цел свет. Тој учи дека среќата не се мери со нешто што можеш да го држиш, туку со љубовта што ја носиш, со топлината што ја делиш, со мирот што го имаш во срцето. Ова е приказна за едно мало срце кое, и покрај малку, носи огромна мудрост. Приказна за детство скромно, но полно со смисол. За Арда, кој прозборува доцна, но кажува сè што треба. Приказна за едно семејство кое, и покрај суровата реалност, не ја губи верата во подобро утре. Три мали срца чекаат повеќе од помош – чекаат шанса за детство полно со топлина, љубов и безбедност. „Срце на дланка“ не покажува само тешкотија, туку и големината на човечноста, сила што расте во секоја мајчина и татковска жртва, во секој чин добрина. И додека ја затвораме вратата на ова скромно живеалиште, не заборавајте – малите дела можат да го променат целиот живот. Ова беше „Срце на дланка“… приказна за надеж, љубов и човечност.
Доколку сакате да помогнете на фамилијата Контакт телефон 077508467 Јагутка или финансиска помош на жиро-сметка 210501754649733
