Постојат луѓе кои низ животот минуваат по мирни патеки. А постојат и луѓе на кои судбината како да им подготвува ново искушение секогаш кога ќе помислат дека конечно ќе здивнат. Луѓе кои секој ден се будат со нова болка, а сепак наоѓаат сила да продолжат понатаму. Една од тие луѓе е Катерина. Нејзината животна приказна не е само приказна за сиромаштија, загуба и неправда. Тоа е приказна за една мајка чие срце било кршено безброј пати, но никогаш не престанало да сака. Приказна за жена која паднала многу пати, но секогаш повторно станувала на нозе. Како и секоја млада девојка, и Катерина сонувала за дом исполнет со љубов, разбирање и среќа. Верувала дека бракот ќе ѝ донесе сигурност и мир. Но наместо топлина, ја пречекале стравот, солзите и насилството. Деновите што требало да бидат најубави во нејзиниот живот се претвориле во денови исполнети со болка и неизвесност. Во тие тешки моменти, единствената светлина во нејзиниот живот биле нејзините две мали деца. Токму поради нив собрала храброст што малкумина би ја имале. Одлучила да го напушти насилството и да започне нов живот. Без сигурност, без поддршка, но со огромна љубов кон своите деца. Заминувањето било тешко, но останувањето било уште потешко. ама ги хранела, сама ги облекувала, сама се грижела за секоја нивна насмевка и секоја нивна солза. Секој ден бил борба за преживување. Борба да обезбеди парче леб, покрив над главата и достоинствен живот за своите деца. Но тогаш дошол денот што засекогаш го променил нејзиниот живот. Ден што ниту една мајка не би сакала да го доживее. Катерина отишла во училиштето за да ги земе своите деца, како и многу пати претходно. Но наместо детските насмевки што ги чекала, ја дочекала вест што ѝ го скршила срцето на илјада парчиња. Нејзините деца биле земени од социјалните служби. Во еден миг останала без највредното нешто што го имала во животот. Тешко е да се опише болката на мајка која навечер ја гледа празната постела на своето дете. Болката кога нема кого да прегрне. Кога нема кому да му посака добра ноќ. Кога тишината во домот станува погласна од секој крик. Минувале денови, месеци и години, но љубовта кон нејзините деца никогаш не згаснала. Напротив, станувала сè посилна. Не постоел ден во кој не помислила на нив. Не постоела ноќ во која не се запрашала како се, дали се здрави, дали се среќни и дали знаат колку нивната мајка ги сака. Подоцна животот ѝ подарил нова можност. Запознала човек со кого решила повторно да верува во љубовта. Создала ново семејство и на свет донела уште едно дете. Но и покрај новиот почеток, во нејзиното срце секогаш останало едно празно место. Празнина што никој и ништо не можело да ја пополни. Бидејќи мајчиното срце никогаш не престанува да чука за своите деца. Кога помислила дека можеби конечно ќе најде малку мир, животот повторно ја ставил на колена. Ја изгубила својата сестра. Прерано. Неочекувано. Болката од таа загуба била огромна. А додека сè уште се обидувала да се помири со таа тага, следувал уште еден удар. Починал и нејзиниот млад внук. Уште еден живот згаснат прерано. Уште една рана на веќе изранетото срце. Некои луѓе би се предале по сите овие несреќи. Би ја изгубиле надежта и вербата во подобро утре. Но Катерина продолжува да живее. Продолжува да се бори. Денес таа живее без сигурни примања. Секој ден е нов предизвик. Секое утро носи нови грижи. Но и покрај сè, таа не бара сожалување. Таа бара само шанса. Шанса достоинствено да живее. Шанса повторно да почувствува дека не е сама. Шанса да поверува дека по сите темнини, некаде постои и светлина. Затоа денес во „Срце на дланка“, не ви ја раскажуваме само приказната на Катерина. Ви ја раскажуваме приказната на една мајка која никогаш не престанала да ги сака своите деца. На една сестра која ги носи своите најмили во срцето. На една жена која и покрај сите животни удари сè уште стои исправена.
Вечерва, да ја запознаеме Катерина. Да ја слушнеме нејзината болка, но и нејзината сила. Бидејќи понекогаш најголемите херои не носат наметки. Понекогаш тие живеат тивко меѓу нас, носејќи во себе товар што малкумина би можеле да го издржат.
А нејзиното срце, и покрај сè што преживеало, сè уште е на дланка. Во секое семејство постои еден столб што тивко го носи товарот на сите. Човек кој плаче кога никој не го гледа, кој страда во тишина и кој секогаш го става туѓото добро пред своето. Во семејството на Катерина, тој столб е нејзината мајка. Животот не ја штедел ниту неа. Наместо мирни старечки денови, судбината ѝ приредила болки што ниту една мајка не би требало да ги доживее. Најпрво ја погодила загубата на својата ќерка. Болка за која велат дека никогаш не поминува. Болка што секоја мајка ја носи до последниот здив. Да го испратиш своето дете пред себе е рана што никогаш не зараснува. Денес останале само спомените, фотографиите и празнината што секој ден потсетува на нејзиното отсуство.
Но трагедијата тука не завршила. Набргу потоа ја погодила уште една страшна загуба – смртта на своето внуче. Млад живот што згаснал прерано, оставајќи зад себе тага која не може да се опише со зборови. Срцето на оваа жена повторно било скршено. Повторно морала да се соочи со болка што изгледала неподнослива. И додека се обидувала да ги преживее овие загуби, секојдневно ја гледала и маката на својата ќерка Катерина. Гледала како животот ја удира од сите страни. Гледала како се бори, како плаче и како се обидува да остане силна кога светот околу неа се руши. Една од најголемите болки што ги носи ова семејство е денот кога децата на Катерина биле одземени. Не плачела само мајката. Плачела и бабата. Бидејќи тие деца не биле само внучиња – тие биле нејзина радост, нејзина сила, нејзина причина да продолжи понатаму. Одеднаш куќата останала потивка, празна од детски гласови и смеа.
Таа немоќно гледала како нејзината ќерка се распаѓа од болка, а не можела ништо да направи за да ѝ помогне. За една мајка нема поголема мака од тоа да го гледа страдањето на своето дете и да не може да му ја одземе болката. Денес, и покрај сите несреќи што ги преживеала, оваа жена сè уште се бори за своето семејство. Единствените сигурни приходи во домот се нејзината скромна пензија. Од тие пари се купува храна, се плаќаат сметки и се преживува од месец во месец.
Секој чекор го прави потпирајќи се на бастун. Телото ја издава, годините си го прават своето, но таа и понатаму не се жали. Повеќе ја боли туѓата мака отколку сопствената. Во домот каде што живее, дури ни креветот не нуди достоинствен одмор. Спие на стар и скршен кревет, кој одамна требало да биде заменет. Но кога секој ден е борба за основните потреби, сопствената удобност станува последна грижа. И додека многумина во нејзините години би сакале мир и спокој, таа секое утро се буди со истите грижи – како да му помогне на своето семејство, како да ја охрабри својата ќерка и како да најде сила за уште еден ден. Вечерва зборуваме за една жена која изгубила многу, но не ја изгубила љубовта. За една мајка која ја оплакала својата ќерка. За една баба која го оплакала своето внуче. За една жена која ја живее болката на својата ќерка и тагата по своите внучиња. За човек кој и покрај болестите, годините и сиромаштијата, сè уште стои исправен колку што може. Затоа што понекогаш најголемата храброст не е да победиш. Најголемата храброст е да продолжиш да живееш и да се бориш, дури и кога животот ти одзел толку многу. Додека возрасните се борат со проблемите што им ги носи животот, во ова семејство расте едно момче со големи соништа и уште поголемо срце.
Лука е дете кое не бара многу. Не се жали на тоа што го нема, туку се радува на она малку што го има. Неговите очи сè уште светат кога зборува за својата иднина, а неговите соништа сè уште се живи и покрај сите предизвици што ги носи животот. Кога ќе го прашате што сака да биде кога ќе порасне, одговорот го кажува без двоумење – автомеханичар. Сака автомобили, сака алати, сака да учи како работат моторите. Сонува еден ден да има своја работилница, каде со вредни раце ќе поправа автомобили и ќе создава подобар живот за себе и своето семејство. Но постои уште една голема љубов во неговото срце – фудбалот. Како и секое дете, Лука сака да трча по топката, да се натпреварува со другарите и да ги слави головите. Најмногу сака да застане на голот, да ги брани ударите и да се чувствува како вистински херој на натпреварот. Затоа една од неговите најголеми желби се фудбалски ракавици. Не за да биде различен од другите, туку за да може и тој да го живее својот сон како сите деца на негова возраст. А покрај ракавиците, Лука има уште една желба. Посакува велосипед. За многумина обична работа, но за него нешто што би значело цел свет. Велосипед со кој ќе може да излезе надвор, да се дружи со другарите, да се смее, да вози безгрижно и барем за миг да заборави на сите грижи што ги носи секојдневието. Но зад неговата насмевка се крие една тивка тага. Лука никогаш немал вистинска роденденска прослава. Никогаш не ја почувствувал магијата на денот кога сите се собираат само за тебе. Никогаш не дувнал свеќички на торта додека околу него се слуша песната „Среќен роденден“. Никогаш не ги отворил подароците со возбуда каква што заслужува секое дете. И покрај тоа, не престанал да сонува. Не престанал да верува дека ќе дојдат подобри денови. Затоа што детското срце не знае да се предаде. Со нас е Лука – момче кое сонува да стане автомеханичар, момче кое живее за фудбалот, момче кое никогаш не прославило роденден и момче чии желби се толку скромни, а толку големи во неговите очи. Можеби некој ќе рече дека се тоа само ракавици, само велосипед или само една роденденска торта. Но за Лука, тоа би било спомен што ќе го памети цел живот. Затоа што понекогаш најголемата среќа за едно дете се крие во најмалите нешта. Слушнавме приказна исполнета со болка, загуби и тешки животни битки. Приказна за едно семејство кое животот неколкупати го ставил на најтешките искушенија. Ја запознавме Катерина, мајка која никогаш не престанала да се бори за своите деца и покрај сите удари што ги добила од животот. Ја запознавме нејзината мајка, жена која ги носи најтешките рани што може да ги понесе едно срце – загубата на својата ќерка, загубата на своето внуче и болката секојдневно да ја гледа маката на своето семејство. Го запознавме и малиот Лука, дете со големи соништа, дете кое верува во подобро утре и покрај тоа што животот не му ги подарил работите што многу деца ги имаат. Ова не е само приказна за сиромаштија. Ова е приказна за издржливост. За љубов што не се предава. За семејство кое и кога останало без многу нешта, не останало без надеж. Честопати забораваме колку малку е потребно за некому да му го разубавиме денот. Понекогаш тоа не е голема донација или голем подарок. Понекогаш е подадена рака, збор на поддршка, чувство дека некој те гледа, те слуша и не те заборавил. Веруваме дека многумина го препознаа човечкото во оваа приказна. Ја препознаа болката, но и силата. Ја препознаа мајчината љубов, бабината пожртвуваност и детските соништа кои заслужуваат да станат реалност.
контакт број Катерина 078629388
