Понекогаш животот не удира еднаш.
Понекогаш удира повторно, и повторно… сè додека не помислиш дека веќе нема сила да станеш.
Ова е приказна токму за такво семејство. Семејство со две мали деца, кое не бара луксуз, не бара сожалување – туку само шанса да живее човечки. Нивната голгота започнува кога им изгорела куќата во која живееле. Во еден миг исчезнува сè – домот, сигурноста, спомените. Остануваат само стравот и неизвесноста. Без покрив над глава, без средства и без поддршка, семејството се обидува да преживее од ден за ден. Како тоа да не било доволно, следува нов удар – Елена го губи својот таткото. Загуба која ја крши целата фамилија. И денес, по неговата смрт, тешко се созема. Болката не минува, а товарот на животот станува уште потежок. Во тој период, таа мора да биде силна затоа што таа треба да биде столб за своите деца, иако самата е скршена од болка. Во потрага по засолниште, заминуваат да живеат кај момчето. Но таму, наместо мир, ги дочекуваат страшно нехумани и небезбедни услови за живот. Простории без основни услови, влага, студ, нечистотија – средина која не е безбедна ниту за возрасни, а уште помалку за мали деца. Токму во тие услови, најмалото дете сериозно се разболува. Дијагнозата – менингитис. Следуваат денови и ноќи на страв, болници, неизвесност и борба за живот. За едно дете – преголем товар. За едни родители – кошмар од кој никој не знае дали ќе се разбуди. Детето преживува, но последиците и траумите остануваат. По лекувањето, семејството сфаќа дека таму не може да остане. Одлучуваат да заминат под кирија, иако финансиски тоа е огромен предизвик. Момчето работи, но една плата не е доволна за кирија, сметки, храна, лекови и секојдневните потреби. Секој месец е нова борба. Секој ден – пресметка како да се преживее Покрај сè, поголемото дете има потреба од континуирана стручна поддршка – логопед, психолог и дефектолог. Третмани кои се неопходни за неговиот правилен развој, за да може утре да зборува, да се социјализира и да има еднакви шанси како и другите деца. Најголемиот страв на мајката не е сиромаштијата. Не е ниту уморот, ниту солзите. Нејзиниот најголем страв е едно – нејзините деца да не растат во истата беда, несигурност и болка во која таа пораснала. Да не го живеат животот што таа го живеела. Да не научат премногу рано што значи да немаш. Денес, ова семејство не бара многу. Бара дом. Бара куќата да се среди, да се обезбедат хумани услови за живот – топол кров, безбедна средина и простор каде децата ќе можат мирно да растат. Бара можност децата да бидат вклучени во градинка – место каде ќе добијат грижа, социјализација, поддршка и нормално детство. Ова е апел до сите хумани луѓе, институции и компании – да се вклучиме, секој според можностите. Затоа што кога помагаме на едно семејство, не спасуваме само сегашност – градиме иднина. Да подадеме рака кога животот бил најсуров. Да покажеме дека не се сами. Да бидеме Срце на дланка – затоа што ниту едно дете не смее да расте без дом, без сигурност и без надеж.
200002417846145 Мартин Стравески жиро сметка за помош на ЕЛЕНА и незиното семество Контакт телефон 078619801
